gsmModerne techniek wordt bij de scouting vaak bekeken met enige argwaan. Als je met de auto naar de scouting komt, staat er altijd wel iemand in een hoekje te brommen: 'Wat is er toch mis met die goeie ouwe bakfiets?'

En ook over bijvoorbeeld e-mail is niet iedereen onverdeeld enthousiast. Een veel gehoorde klacht binnen de scouting is, dat niemand meer weet hoe je fatsoenlijk postduiven moet trainen sinds de invoering van het elektronische verkeer. En inderdaad, het stikt tegenwoordig van de zwervende postduiven in de stad, die alles bevuilen en agressief gedrag vertonen. Iets wat vaak als een mogelijke oorzaak wordt gezien voor het algehele morele verval van onze maatschappij. Kortom, scouting en techniek staan soms op gespannen voet met elkander.

Toch is er één uitvinding in onze moderne wereld waarvoor iedere rechtgeaarde padvinder intens dankbaar is, of zou moeten zijn. Zij die de titel van dit stuk aandachtig bestuderen, zullen al wel kunnen raden over welke uitvinding ik het heb. Dit stuk is een ode aan de zakapparaatjes die de wereld meer voor ons hebben geopend dan welk kompas ooit zou kunnen. Ik heb het over onze vriendjes met het goudkleurige hart van de SIM-kaart, onze maatjes met de kleine knopjes, jawel, ik heb het over de mobiele telefoon.

ontwijkingstactieken: gsm1 gsm 3 gsm 4

Stafleden van de oude stempel zullen zich wel herinneren over hoe het vroeger ging als je alvast met een paar mensen naar het bos liep om een spooktocht voor te bereiden. 'Over een half uurtje kunnen de kinderen komen', zei je dan. Maar u weet wel hoe het dan verliep: de voorbereiding duurde wat langer dan gepland, en terwijl de afwachtende kinderstemmetjes al in de verte opklonken, stond het spook nog in zijn ondergoed en was de gegijzelde vrouw nog op haar gemak een blikje cola aan het drinken. Indrukwekkend? Angstaanjagend? Allerminst. Er moest tijd gewonnen worden, en snel! Wat doe je dan? Rooksignalen zijn een optie, maar misverstanden ontstaan snel (het rooksignaal voor 'wacht even' lijkt om een of andere reden erg veel op dat voor 'poep') en bij de brandweer maak je op deze manier ook geen vrienden.

Seinen met lichtsignalen zou kunnen, maar het lokale vliegverkeer is snel ontregeld en dit is geen goede reclame voor het maatschappelijke verantwoordelijkheidsgevoel van de scouting. Dan is er natuurlijk altijd nog de Rafaël-Oplossing-Voor-Alles ('Bel Rudy maar effe'), maar een enkele keer wil zelfs dit plan niet onfeilbaar zijn.

Jongere stafleden zullen dit soort problemen niet meer tegenkomen. Zij weten dat ze in geval van nood elkaar altijd kunnen bellen ('Hé, met Sjaak, loop nog effe een blokje om met die kids, wil je?') of sms-en (H, mt Sj. Loop ff blkjom + kds, ok?). En niet alleen met enge bosspellen kunnen ze elkaar bereiken, ook kan vanuit het midden van nergens contact worden gezocht met de friettent zodat de kinderen op tijd hun vitamientjes tot zich kunnen nemen. Contact met ouders verloopt soepeler en sneller. Staf die boodschappen doet kan nog verder ruziën over de uit te geven centjes terwijl ze al in de supermarkt staan. En in het kader van de R.O.V.A. kan zelfs onze Rudy overal en altijd worden lastiggevallen. Waarlijk, aan de zegeningen van de GSM voor het padvindersspel lijkt geen einde te komen, als je er over nadenkt.

Daarom is mijn boodschap aan de vereniging: stop met het wantrouwen van (alle) nieuwe techniek. Stuur eens een brief naar de KPN om je dankbaarheid te betuigen voor alles wat ze doen. Knuffel eens een zendmast als je een hike aan het lopen bent. Laat de beltoon vrijelijk rinkelen tijdens het scoutingspel!

Maar niet als de leiding aan het woord is aub, want als we dat nog een keer zien dan spoelen we die apparaatjes van die verwende kinders door de wc!

Mzzl!