Scouting gevoel

scoutinggevoelHét scoutinggevoel. Of in het bijzonder: hét Rafael-gevoel. Wie kent dit gevoel nou niet. Sterker nog, wie wíl dat nou niet. Maar wat is het nou eigenlijk, dat scoutinggevoel? Een geweldig, fantastisch iets. Maar hoe omschrijf je het nou precies? Dat blijkt toch lastig. Lees hier onze pogingen...

Na een aantal jaren staf te zijn, is eindelijk Danielle aan de beurt! Ze vond het een hele eer, wat het natuurlijk ook is! Mijn scoutinggevoel zou ik eerder willen omschrijven als een rafaelgevoel. Waarom?

esther4Na jarenlang iedereen lastig gevallen te hebben met de vraag om zijn of haar scoutinggevoel te omschrijven, ontkom ik er zelf ook niet meer aan. Het voordeel van een redactielid is dat je dat moment voor je uit kunt blijven schuiven. Het is namelijk niet makkelijk. Maar misschien is dit het goede moment. Nu ik gestopt ben als vast staflid bij de Scouts en regelmatig de vraag krijg of ik het niet mis...

eric'Het scoutinggevoel van...', ja, eigenlijk wil ik het meer het gevoel van Scouting noemen, daar gaat het immers toch om... Doordat ik nu al lang meedraai met de vereniging, denk ik wel te weten wat het is. Scouting heeft me gevormd tot wat ik nu ben, en waar ik sta in het leven.

jaapToch best gek dat als je na al die jaren bij de Rafaël gevraagd wordt om een stukje te schrijven over je scoutinggevoel voor het Raffeltje, dat je dan nog eens heel diep moet gaan nadenken wat je toch eens zal gaan schrijven. Ik bedoel, ik ben al vanaf mijn zevende lid van de Rafaël, als Welp begonnen en daarna doorgestroomd naar de Snelpen omdat de Welpenclub te groot werd.

hennyIk kan wel zeggen dat mijn scouting gevoel door de jaren heen is veranderd. Als jong menneke altijd buiten spelen en ravotten, vies worden en altijd iets willen leren over de natuur. Fikkie stoken hoorde daar ook zeer zeker bij, maar het meest interessante vond ik toch wel alles wat gecamoufleerd was en alles wat maar enigszins leger gerelateerd was. Niet zo vreemd dat ik in 2005 het leger ben ingegaan.

angelique1En dan op een avond open je nog even snel je mailbox om te checken of er nog belangrijke mail is. Ja, ja, ik ben er nog zo een die haar computer moet op starten om dit te checken. Terwijl je snel door de al die scoutingmail, reclame mailtjes, nieuwsbrieven, Facebook updates en zo heen loopt, zie je opeens die ene gevreesde mail.

gijs3Sinds 1998 loop ik rond bij Dé Rafaël. Ik voel mij vanaf het begin af aan thuis bij onze vereniging. Lekker los, wat bij andere scoutingverenigingen niet gewenst is, kan bij ons wel. Als iemand aan mij vraagt bij welke scoutingvereniging zit jij: Dan zeg ik met trots Dé Rafaël.

hans1Aan het begin van dit jaar heeft Hans als penningmeester van de groep het stokje overgedragen aan Bert. In dit Raffeltje vertelt Hans speciaal voor al onze lezer(tje)s over zijn Scoutinggevoel.

erikPfff, mijn scoutinggevoel beschrijven valt nog niet mee. Het is iets zo vanzelfsprekends dat je er eigenlijk niet meer bij stilstaat. Hoe leg je uit waarom rood 'rood is' en waarom we iets nats, 'iets nats' noemen? Dit is nu eenmaal gewoon zo.

Mijn scouting gevoel is lekker jezelf kunnen zijn! Ik ben al lid van de scouting sinds ik 4½ jaar ben. Iets wat ik altijd met plezier heb gedaan. Als jeugdlid was ik altijd weer blij als het zaterdag was. Dan kun je weer naar de scouting en dat was altijd leuk. Naar de bossen, spelletjes als het maar zo gek mogelijk was.

DavidScouting is voor mij niet echt een woord maar een gevoel. Een gevoel dat ik bij vrienden ben en dat ik kan doen wat ik leuk vind en kan zeggen wat ik vind.

Scouting en vooroordelen: we zijn niet de brave knopenleggers waar buitenstaanders ons voor aanzien, proberen we altijd uit te leggen. Maar wat zijn we dan wel? Ik ben er nog niet helemaal uit, eerlijk gezegd.

Pfffieuw...ga je scoutinggevoel maar eens op papier zetten. Tegen mijn collega's, vrienden en familie heb ik het zéér vaak over scouting, maar om mijn gevoel hierover op papier te zetten. Ik begin gewoon en zie wel waar ik eindig!

ellenVanuit de Raffelredactie werd mij gevraagd of ik iets wilde schrijven of typen over mijn scoutinggevoel oftewel mijn Rafaëlgevoel. Nou je kunt wel zeggen dat dat in erg grote mate aanwezig is. Laten we bij het begin beginnen...

Het scoutinggevoel is niet zo een twee drie te benoemen, maar je moet zeker zelf bij de scouting hebben gezeten om het te begrijpen. Als kind was het vooral het plezier en samen met je leeftijdsgenoten de bossen in gaan, knutselen, sporten, pionieren, kampvuren en natuurlijk de zomerkampen.

Ik heb aan scouting veel mooie herinneringen overgehouden. We zijn naar Zweden geweest, hebben bergen beklommen in de Belgische Ardennen, hebben talloze keren bulldog gedaan en hebben vriendschappen gesloten, die blijven. Bij scouting doet het er niet toe of je pa advocaat is, of je erg goed bent in wiskunde en of dat je de knapste bent van het stel. Het gaat om met mensen leren omgaan, samenwerken en grenzen verleggen.

"Tony, wil jij een stukje over het scoutinggevoel voor het Raffeltje schrijven?" werd mij gevraagd. "Tuurlijk ik zet wel even iets op papier", was mijn antwoord. Laat ik er maar even voor gaan zitten dan heb ik dat zo gedaan. Helaas, niets is minder waar. Omschrijf maar eens wat het scoutinggevoel is? Ik kan wel wat scoutingervaringen delen.

Ga met je hand naar het puntje van je hoofd. Zak daarna langzaam naar beneden totdat je bij je neus komt. Ga dan rechtsaf richting je arm. Als je halverwege bent ga je links met de bocht mee in de richting van je buik. Niet te ver, anders ben je het gevoel al voorbij. Tussen de vierde en de vijfde rib, ga je uiterst links je hart rechts laten liggen. En daar, ja daar, net daar achter, daar ligt je scouting gevoel.

Ja, ja en dan is het dus nu aan mij om mijn St. Rafaelgevoel op te schrijven. Als ik aan de St. Rafael denk, schieten er zoveel gevoelens te binnen. Dat komt waarschijnlijk omdat ik al ruim 30 jaar lid ben. Dus hier een aantal van mijn St. Rafaelgevoelens in willekeurige volgorde.

Het valt niet mee om even heel kort en concreet mijn scoutinggevoel weer te geven, maar ik zal een poging wagen. Voor mij is vooral de gezelligheid belangrijk, met de kinderen en medestafleden samen genieten. Samen leuke dingen doen, lekker buiten zijn, kamperen, kampvuur stoken en liedjes zingen. Als staflid zijnde interesse tonen in elkaar, en niet te beroerd zijn om dingen aan te pakken of te bespreken.