Ja, ja en dan is het dus nu aan mij om mijn St. Rafaelgevoel op te schrijven. Als ik aan de St. Rafael denk, schieten er zoveel gevoelens te binnen. Dat komt waarschijnlijk omdat ik al ruim 30 jaar lid ben. Dus hier een aantal van mijn St. Rafaelgevoelens in willekeurige volgorde.

 

 

  • Het gevoel dat je niets anders weet te doen op zaterdag dan scouting.
  • Het gevoel dat je op kamp tot 04.00 uur zit te buurten.
  • Het gevoel dat er op je gerekend wordt.
  • Het gevoel dat je de oudste bent.
  • Het gevoel dat je zorgeloos de dropping loopt.
  • Het gevoel dat jouw tekorten gecompenseerd worden door je medestaf.
  • Het gevoel dat op de fiets het kampterrein bereikt.
  • Het gevoel dat de welpen een leuke middag bezorgt.
  • Het gevoel dat je een goede leider bent.
  • Het gevoel dat je een goede begeleider bent.
  • Het gevoel dat je met regen in een tent ligt.
  • Het gevoel dat je aanwezig bent.
  • Het gevoel dat je vrienden hebt via de scouting.
  • Het gevoel dat je je speltak niet in de steek laat.
  • Het gevoel dat je je op zaterdag verveelt in de vakantie.
  • Het gevoel dat je bij een kampvuur zit.
  • Het gevoel dat je in een blokhut lekker kunt douchen.
  • Het gevoel dat je het toilet repareert.
  • Het gevoel dat je 's nachts dansjes en liedjes oefent.
  • Het gevoel dat je het vuur aanmaakt.

Het gevoel dat samen in de trein zit naar de Scout In.

Tot zover mijn St. Rafael-gevoelens. Maar HET St. Rafaelgevoel dan?? Daar kan niet echt over geschreven worden. Want HET St. Rafaelgevoel, voel je zelf wel. Het komt van binnenuit en is voor iedereen anders. Als je HET St. Rafaelgevoel voelt, dan weet je dat het HET St. Rafaelgevoel is.

Groetjes,
Brian van Santvoort