"Tony, wil jij een stukje over het scoutinggevoel voor het Raffeltje schrijven?" werd mij gevraagd. "Tuurlijk ik zet wel even iets op papier", was mijn antwoord. Laat ik er maar even voor gaan zitten dan heb ik dat zo gedaan. Helaas, niets is minder waar. Omschrijf maar eens wat het scoutinggevoel is? Ik kan wel wat scoutingervaringen delen.

Wie kan mij namelijk vertellen welk gevoel je krijgt als je;
na een vermoeiende hike op het kamp ergens in Luxemburg, de gehuurde bus in de afgrond (een meter of 4, misschien 5) naar beneden ziet rijden zonder chauffeur? Sterker nog, de chauffeur had besloten om zijn voet onder het rijdende linker-achterwiel te leggen. Dat is overigens niet het gevoel wat ik aan scouting over wens te houden. Wel het gevoel dat we zonder discussie direct de chauffeur, wie zijn naam ik niet zal noemen, in de andere auto hebben gegooid om vervolgens direct te vertrekken. Niet naar het ziekenhuis om zijn voet te laten verzorgen, nee; naar de benzinepomp om te gaan tanken. Nadat we uiteindelijk weer voldoende benzine hadden en de grootste zweetdruppels achter de rug waren, zijn we toch maar met de gewonde chauffeur, Eric, naar het ziekenhuis gereden. Daar aangekomen wordt het verhaal alleen maar beter. Eric zit in de rolstoel en hulpvaardig als ik ben besloot ik Eric naar de lift te duwen. Een net gebaar van mijn kant, toch? Eric zal zich nog wel een keer bedenken voordat hij mijn hulp inroept.

Bij de lift aangekomen geef ik die rolstoel een zwaai en Eric klapt bijna met zijn voet tegen de muur. Alsof hij nog niet genoeg pijn had. Eric kon net op het laatste moment zijn voet intrekken. Gelukkig kwam de dokter hem halen voordat we echte ongelukken zouden maken. Na het onderzoek duwt de dokter Eric uit de lift, zo van ga maar lekker naar je vrienden. Vrienden? Eric kwam bedrogen uit, zijn vrienden (?) waren in geen velden of wegen te bekennen. Eric, ook niet van gisteren natuurlijk, had al vrij snel in de gaten waar we wel waren. Uiteraard bij het koffiezetapparaat. Wie kan mij vertellen welk gevoel je krijg als je na zo een dag een lekker warme bak koffie kan drinken?

Wie kan mij vertellen welk gevoel je krijgt als je;
tijdens hetzelfde kamp in Luxemburg en na het beleven van het bovenstaande verhaal, je de bus toch uit die afgrond krijgt en dat je daar het kamp gewoon verder mee kan voortzetten? Om vervolgens de grote boze plaatselijke boswachter op bezoek te krijgen. De bewuste bus had iets of wat van de natuur vernielt. Dit viel natuurlijk niet in goede aarde bij de grote boze plaatselijke boswachter, vandaar dat hij verhaal kwam halen. Wel balen want wij konden uitleg gaan geven op het politiebureau. Spreek die plaatselijke boswachter alleen maar Luxemburgs, hebben wij weer. Gelukkig was er ook een Nederlands sprekende Nederlander uit Luxemburg aanwezig, Michel. Hij heeft het nodige vertaalwerk voor ons gedaan. We zouden een strafblad krijgen en daardoor zouden we nooit meer bij defensie of de politie kunnen. Dit werd toch niet zo goed ontvangen door enkele scouts. Ik heb uit betrouwbare bron vernomen dat Henny (ja, inderdaad die van de scouts) jaren later nog steeds nachtmerries had. Hij kan pas weer goed slapen nu hij aan het werk is bij . . . defensie.

In ieder geval zijn we naar dat politiebureau gereden en ik heb de scouts nog nooit zo rustig gezien als op dat moment. In het politiebureau waren ze muis- en muisstil (ik kan je vertellen dat het een heerlijk gevoel geeft, rustige scouts). Ik moest meelopen met de boswachter, niet omdat ik een strafblad kreeg, ook niet omdat ik straf of een boete kreeg. Nee, gewoon omdat de boswachter anders teveel dozen met ijsjes naar boven moest sjouwen. Uiteindelijk bleek dat de grote boze plaatselijke boswachter de broer van Michel was en dat we gewoon bij hun in de woonkamer zaten. Het was allemaal een opgezet plan, we hebben nog een geweldige avond gehad. De scouts waren uitgelaten als een stel jonge honden. Ze hebben die avond mogen genieten van het privé-museum van Dennis (stenen en fossielen) en Michel (leger- spullen).

Wie kan mij vertellen welk gevoel je krijgt als je;
in de kleedkamer staat, in een vol zwembad en vervolgens heel hard roept:"Oléééé" en vanuit het zwembad komt dan heel massaal "PAELLA" terug komt? Of je herhaalt dit alleen dan bij een kiosk op een of ander plein waar de terrasjes vol zitten. Of je staat bij een zwembad in Frankrijk en daar zie je dan de blauwhelm moeder een poging doen om de lieve vrede te bewaren. "Met dropjes en toffees, ga er maar aan staan". Voor degene die erbij waren die herkennen natuurlijk de teksten die ze al vele malen gehoord hebben van Harry Jekkers uit "de Lachende Piccolo". Een CD die onze vele kampen vergezeld heeft en die menigmaal voor leuke en hilarische momenten heeft gezorgd. Citaat "Arnold, kan je nou niet 's 5 minuten me je harses boven water zwemmuh!" (spreek het uit in Utrechts dialect).

Wie kan mij vertellen welk gevoel je krijgt als je;
in januari, hartje winter, het is ijs en ijs koud en er ligt ongeveer 20 centimeter sneeuw en de scouts gaan gezellig in hun tentje kamperen? Om de kou te trotseren hebben de eerste avond een kleine twintig pallets opgestookt. Van voren had je het lekker warm en van achter had je een hele koude en vochtige rug. Toch besloten enkele fanatieke stafleden om 's avonds nog een speurtocht te lopen. De grote vraag is natuurlijk hoe ze het, in het dorp wisten dat wij die prettig gestoorden waren die met een tentje in de besneeuwde bossen stonden? Wie weet er welk gevoel je krijgt als je na zo een weekend op zondag op de bank ligt net nadat je onder een heerlijk warme douche uitkomt?

Wie kan mij vertellen welk gevoel je krijgt als je;
op een gemiddelde zaterdag bij het kampvuur of tijdens het friet eten zit te praten met je oude Scouts of Rowan Sherpa's over de tijd dat je nog hun staf was? Over hun verhalen, hun beleving en streken van vroeger. Dit verhaal is er absoluut niet voor bedoelt om de huidige scouts op ideeën te brengen. Ik wil ook vooraf direct duidelijk maken dat hun staflid Guus, niets, maar dan ook absoluut helemaal niets met het onderstaande verhaal te maken heeft. Onze scouts, bijdehand als ze toen al waren, hadden het voorzien op het heiligdom van menig staflid.

De krat bier die normaal 's avonds na een lange, zware dag, waar we ons weer volledig ingezet hebben om onze scouts te vermaken, tevoorschijn komt om deze bij een knetterend kampvuur te legen. Juist dat heiligdom kwam die bewuste avond niet te voorschijn. Het was een eigen leven gaan lijden en stond niet meer op de plaats waar het de avond van te voren neer was gezet. Waar was dat kratje gebleven? Nog veel belangrijker, waar is de inhoud van dat kratje naar toe? Uiteindelijk bleek dat onze lieftallige scouts besloten hadden dit kratje buit te maken. Dit om de staf, die altijd het beste met hun voor heeft en nooit van dit soort nare grappen uit zouden halen, voor de gek te houden. Het is ze gelukt, nog bedankt jongens.

Wie kan mij vertellen wat je voelt als je;
na heerlijke maaltijd van nasi met vlees en saus, de scouts laat afwassen en ze zien enkele lege blikken kattenvoer liggen? Bedenk dat we geen huisdieren bij hadden. We hadden allemaal heerlijk gegeten. De scouts hadden hun pan met vlees en saus en de staf had een eigen pan met saus die er net iets anders uitzag. Tijdens de afwas werden dan ook zeer kritische vragen aan de staf gesteld. De grote vraag was natuurlijk wat ze gegeten hadden bij hun nasi? Tja, wat zouden ze gegeten hebben? Na terugkomst op de blokhut was dit voor sommige het onderwerp van gesprek. De scouts wilden dit toch graag met hun ouders delen. Gelukkig zijn er nooit parlementaire vragen over gesteld, waardoor wij geen uitleg hebben geven.

Wie kan mij vertellen wat je voelt als je;
na een lange dag of een vermoeiende week, 's avonds of eigenlijk 's nachts bij het kampvuur of in een mysterieus huisje zit, tijdens een kamp of weekend of als je weer eens te lang ben blijven hangen na het friet eten? Om vervolgens vorm te geven aan een mooie complottheorie (die veelal goed overeenkomen met de werkelijkheid), als je gewoon weer eens lekker over de scouting of de zin van het leven aan het filosoferen bent, als je weer een keer enkele anekdotes uit de kast trekt of om in alle stilte van het unieke kampvuur te genieten. Om dan vrij te zijn; vrij van alle beslommeringen en stress van alle dag, vrij met je eigen gedachten, vrij om gewoon jezelf te zijn en vrij om jouw eigen keuzes te maken.

De vraag werd gesteld of ik iets over mijn scoutinggevoel wil vertellen. Zoiets doe ik met heel veel plezier, de vraag is alleen hoe doe je dat? Ik heb enkele herinneringen beschreven waar ik met veel plezier aan terug denk. Ik had nog wel enkele pagina's met voor mij mooie, spannende en leuke verhalen kunnen typen. Mijn scoutinggevoel valt of staat niet met het programma of een activiteit maar het zit hem vaak in een klein gebaar, een enkel woord of een blik in iemand zijn ogen. Het is de onderlinge band, vriendschap en de waardering wat scouting bijzonder maakt en waardoor ik nu nog steeds met veel plezier elke zaterdag mijn scoutingkloffie aantrek.

Bedankt,
Tony