Ik heb aan scouting veel mooie herinneringen overgehouden. We zijn naar Zweden geweest, hebben bergen beklommen in de Belgische Ardennen, hebben talloze keren bulldog gedaan en hebben vriendschappen gesloten, die blijven. Bij scouting doet het er niet toe of je pa advocaat is, of je erg goed bent in wiskunde en of dat je de knapste bent van het stel. Het gaat om met mensen leren omgaan, samenwerken en grenzen verleggen.

Dit alles ontging me als kind, ik ging zaterdag gewoon naar scouting, om lol te maken en als de mogelijkheid daar was, zo smerig mogelijk terug te keren naar huis. Ik ben gestopt met scouting nadat ik als rowan over zou vliegen naar de pivo's. Het bekende verhaal van een scholier, die door zijn bijbaantje geen tijd meer heeft voor scouting. Tijdens mijn studie haalde ik ooit herinneringen op en scouting bleek in een groot deel van mijn leukste en mooiste herinneringen voor te komen. Tegen het einde van mijn loopbaan als student ontstond het idee dan ook dat ik maar staf moest worden. Bij scouts of verkenners uiteraard, want die doen de stoerste dingen.

Ik werd erg enthousiast verwelkomd bij de Rafaël, iets dat ik nog steeds erg waardeer. Toen begon scouting voor mij pas echt te leven. Nu moest ik zelf de programma's maken, kinderen helpen met kleine en grote problemen en iets van orde handhaven.

Daar komt het scoutinggevoel denk ik bij mij vandaan. Het enige dat echt telt is dat de kinderen een zo leuk mogelijk tijd hebben, in een vertouwde veilige omgeving, waar voor hun gevoel alles kan en mag. Dit alles doe je samen met andere mensen, die net als jij zo gek zijn, om hun weekenden, vrije avonden en een week vakantie op te offeren, vrijwillig. En ik denk dat het daarom gaat; dat de beloning niet in geld of goederen zit, maar in het goede gevoel dat je aan een activiteit, zaterdagmiddag, zomerkamp of weekend overhoudt.

Doordat je samen moet werken met verschillende mensen kom je jezelf nogal eens tegen. Tijdens mijn studie werkte ik samen met mensen van ongeveer dezelfde leeftijd, met vergelijkbare interesses en een evenzo vergelijkbare vooropleiding. Het wordt pas interessant, heb ik gemerkt, als je met mensen samenwerkt waar je op het eerste gezicht niets mee deelt.

Keer op keer blijf ik me verbazen over de moeite, aandacht en tijd die mensen in deze vereniging blijven steken. Iedere activiteit worden er weer mensen opgetrommeld om op te bouwen, te organiseren, mee te helpen waar nodig. Ooit sta je wat na te kletsen en doodmoe zeg je dan tegen elkaar, dat je dit dus nooit meer doet. Nog geen week later vind je jezelf koffiezettend, touwknopend, vuurstokend terug op een blokhut en glimlach je nog maar eens om jezelf. Scouting is soms vervelend, maar gaat nooit vervelen.

Peter Hoedemakers