ellenVanuit de Raffelredactie werd mij gevraagd of ik iets wilde schrijven of typen over mijn scoutinggevoel oftewel mijn Rafaëlgevoel. Nou je kunt wel zeggen dat dat in erg grote mate aanwezig is. Laten we bij het begin beginnen...

Zo'n kleine 30 jaar geleden stapte ik binnen in de Rafaël wereld als meisje van 13 lentes jong. De blokhut was toen gelegen aan de Botenlaan, nu het Gildehuis. Na ongeveer een jaartje zijn we verhuisd naar de Elburglaan. In dit jaar werden de Sherpa's opgericht en dus zochten ze meisjes, jongens hadden ze al volop. En omdat ik vriendinnen had die bij de Gidsen zaten, vroegen ze aan mij of ik er ook zin in had. Dat had ik wel en heb hier vier heerlijk onschuldige jaren bij gezeten.

 

Afgelopen november hebben we van de Rowans/Sherpa's een reünie gehad en zag iedereen elkaar weer na 25 jaar. Dit was natuurlijk erg gezellig en hebben we veel herinneringen opgehaald. Toen ik 17 was moest ik naar de stam waar ik maar even bij heb gezeten daar ik al verkering had (nu mijn huidige man) en met hem liever dingen ging doen dan met de Stam.

ellen1 ellen2 ellen3 ellen4

Mijn leven ging gewoon door met werken, samen wonen en sporten, totdat mijn schoonbroer Frank van Dijk, toenmalig voorzitter, mij vroeg of ik geen zin had om samen met wat andere mensen de Bevers op de Kerkakkerstraat op te starten. De Bevers op de Elburglaan bestonden al.

Dit leek me heel leuk en zo kwam ik weer terug bij de Rafaël maar dan als staflid. De eerste keer dat ik op de Kerkakkerstraat kwam na zoveel jaren werd ik met open armen ontvangen door de mensen die ik al jaren niet had gezien en dit gaf mij een geweldig gevoel. Ik voelde me meteen thuis, jezelf kunnen zijn, gek kunnen doen, bakkessen, feesten en het leiding geven aan de Bevers leek me op het hemd geschreven. Ik had nooit gedacht dat het zoveel voldoening geeft om belangrijk te zijn voor kinderen. Samen lachen, ravotten, huilen, wassen, plassen en naar bed.

Na 10 jaar bevers had ik het bij de kleintjes wel gezien en had ik ondertussen een zoon (Rik) die ook bij de Bevers zat en een peuter (Bas). Ik was toe aan een nieuwe uitdaging en vond dit in een compleet nieuw stafteam (op één na) bij de Esta's. Drie jaar heb ik dit gedaan en was toe aan een andere uitdaging. Dit volgde in de vorm van het GAC (groeps-activiteiten-commissie). Dit hield in dat ik niet meer elke week naar de scouting ging en in het begin was dit wel wennen. Ik kwam wel elke week naar de scouting daar Rik en Bas allebei er bij zaten. Ze zitten er nu nog bij. De GAC heb ik samen met drie anderen opgestart met de insteek om de Rafaël te ondersteunen bij diverse activiteiten en omdat wij het scoutinggevoel niet los konden laten, maar geen tijd hadden om dit elke week te doen. De GAC bestaat dit jaar 5 jaar en ik heb besloten om er mee te stop pen, het is nu goed geweest en ik word er natuurlijk ook niet jonger op. Dit jaar ga ik mee als hulpstaf (ranja en afwas) met de Bevers en met de Esta's. En hier heb ik nu al erg veel zin in.

ellen5 ellen6 ellen7 ellen8

De Rafaël heeft mij gevormd, geleerd goed naar mezelf te kijken, naar anderen, dat niet iedereen hetzelfde is, dit accepteren, begeleiden, leiden, ontspannen, je lekker in je vel voelen. Het gevoel alles lekker los te kunnen laten en te genieten, van lachende en pleziermakende kinderen, het weer, de natuur, een spannend spel, staren in het kampvuur, vermoeide gezichten na een zomerkamp, lachen om een scheet en een boer, vuil worden, friet op aluminiumfolie, zingen (hard en vals), stoeien, waterspelletjes, discussies voeren, wegwerpbekers afwassen, kinderen 's nachts laten plassen, wandelen in de bossen, voetballen, pan op lepel quiz, levend stratego, dingen fout doen en het jaar erop weer hetzelfde fout doen, bakkesen tegen andere leiding, het niet prestatie gericht bezig zijn, emoties tonen, speurtochten bij goed en slecht weer, enz. Te veel om op te noemen. Het gevoel van scouting is voor mij en vele anderen, ook kinderen, dat je ergens bij hoort, ongeacht je achtergrond, je leeftijd, huidskleur, intelligentie enz, je wordt geaccepteerd om wie en wat je bent.

Jullie scoutingvriendin,
Ellen van Dijk (BKAZ), 2008