Mijn scouting gevoel is lekker jezelf kunnen zijn! Ik ben al lid van de scouting sinds ik 4½ jaar ben. Iets wat ik altijd met plezier heb gedaan. Als jeugdlid was ik altijd weer blij als het zaterdag was. Dan kun je weer naar de scouting en dat was altijd leuk. Naar de bossen, spelletjes als het maar zo gek mogelijk was.

Toen ik staf werd, was het toch even anders. Toen was ik ineens de persoon die samen met mijn medestafleden mijn eigen scoutinggevoel probeert over te brengen naar de kinderen.

Ik probeer het al de kinderen naar hun zin te maken en de leukste programma's te bedenken die er maar zijn. Ik wil graag dat ze net zo'n leuke tijd hebben als ik altijd als kind bij de scouting hebt gehad. Als dat is gelukt, word ik zelf ook blij en dat is mijn scoutinggevoel: een stuk verantwoordelijkheid, plezier en heel veel gekkigheid.

Ik vind de kampen altijd het leukst, dat zal altijd zo blijven. Je bent de hele week met een groep kinderen op kamp. Je leeft naar zo'n week toe en de voorbereiding begint vaak al maanden van tevoren.

Het leukste aan het kamp vind ik dan dat er altijd onverwachte dingen gebeuren zoals een buikschuiven in de modder of een food fight beginnen. In het begin kijken de kinderen je dan echt heel raar aan maar aan het einde doet iedereen mee en hebben ze de grootste lol. Dit maakt een kamp nog extra leuk, omdat je dan net de dingen doet die je thuis nooit mag.

Als je dan naar een week weer terug komt en al de ouders staan te wachten ben ik altijd blij als we weer allemaal heel terug zijn. De verantwoordlelijkheid valt van je af en je bent erg vermoeid. Je ziet dan al die gelukkige kinderen hun ouders in hun armen vliegen en ze vertellen hoe leuk ze het hebben gehad. Daar doe je het toch voor!

De dag erna als ik weer ben uitgeslapen moet ik altijd weer erg wennen en ga ik al die kinderen toch weer missen!

Groetjes,
Yvonne Koenen