hans1Aan het begin van dit jaar heeft Hans als penningmeester van de groep het stokje overgedragen aan Bert. In dit Raffeltje vertelt Hans speciaal voor al onze lezer(tje)s over zijn Scoutinggevoel.

Van mijn achtste tot mijn twaalfde was ik lid van scoutinggroep Livingstone in Woensel. Ik heb daar goede herinneringen aan, maar wat me raakte was een gesprek in de zomervakantie 2004. Ik zat rond een kampvuur in Tsjechië en daar was een club stafleden met elkaar op vakantie. Met een flesje Grolsch in de hand was ik op de achtergrond aan het meeluisteren, en het verbaasde me dat Scouting zo professioneel in elkaar zat en dat die jongelui zo gedreven waren.

 

In 2008 heb ik me aangemeld om als penningmeester een bijdrage te leveren aan de Rafaël. Elke zaterdag zag ik een club jongelui die met vol enthousiasme bereid zijn een leuke dag te verzorgen voor mijn kinderen. In de zomervakantie staan diezelfde jongelui helemaal klaar om in hun eigen vrije week met mijn kinderen op vakantie te gaan. Oké, als ik aan mijn jongste zoon vraag 'heb je nog een schone onderbroek aangedaan afgelopen week', zie ik in de badkamer dat hij netjes heeft geluisterd - want inderdaad, er zat een schone onderbroek over die andere heen. Dat onze Miele anders over Scouting denkt kan ik me ook voorstellen.

hans2 hans3 hans1 hans4

In oktober 2010 kreeg ik als penningmeester een rekening voor 100 pakken meel en eieren. Hier zie je het professionalisme hoe jonge stafleden weten te investeren in vriendschap voor het leven. Zo weinig geld voor zo'n resultaat; daar kan elke manager nog heel wat van leren.

Elk kind twijfelt wel eens in zijn scoutingcarrière, het is soms saai vergeleken met de X-box, maar ze hebben nog niet door dat hier een fundering wordt gelegd voor hun verdere leven.

Kijk naar stafleden die zich binnen één jaar na hun afscheid bij de R/S ontwikkelen tot organisatoren, leiders maar vooral de kwaliteit om te beseffen dat ze het vriendschapsvirus overdragen aan de nieuwe generatie. Ik geniet als vader als mijn zoon Emil na een avond stappen op zaterdagochtend zegt; 'doei, ik ga naar mijn Bevertjes'.

De huidige voorzitter zei eens; elk kampvuur is uniek. Later zal iedereen zich realiseren "mijn tijd bij de Rafael was uniek".

Bedankt,
Hans Damen, 2011