Na een aantal jaren staf te zijn, is eindelijk Danielle aan de beurt! Ze vond het een hele eer, wat het natuurlijk ook is! Mijn scoutinggevoel zou ik eerder willen omschrijven als een rafaelgevoel. Waarom?

Omdat ik nooit heb begrepen dat er volwassenen zijn die zich zodra ze een groene blouse aan hebben enkel nog voor kunnen stellen als Baghera. Of dat er duizenden groepen zijn die ook in de regen buiten openen. Dat dan ook nog zonder jas want je blouse moet immers duidelijk zichtbaar zijn. Ik ben blij dat hun op deze manier hun plezier beleven uit scouting, don't get me wrong!

 

Maar als je opgegroeid bent bij de Rafael is dat geen onderdeel van je scoutinggevoel. En dat kun je wel stellen dat ik ben opgegroeid bij de Rafael, ik loop er immers al bijna 20 jaar rond. Ik ben er begonnen als bever en heb me jaren lang iedere zaterdag zorgeloos vermaakt. Inmiddels ben ik bezig aan mijn zevende seizoen als esta-staf. En ik geniet er nog steeds iedere zaterdag. Al is het minder zorgeloos als wanneer je jeugdlid bent. Nu ben ik immers, samen met 5 kanjers, verantwoordelijk voor onze kids.

danielle2 danielle1

Wat voor mij het meeste staat voor de Rafael en misschien wel voor scouting is de saamhorigheid en verbroedering. Op de tientallen verschillende manier waarop dat gebeurt binnen scouting: kids onderling, staf onderling, tussen kids en staf, scouts onderling (nationaal en internationaal), tussen stafleden en ouders en tussen scouting en de rest van de maatschappij.

Ik ben blij een Rafaeller te zijn. Ik gun iedereen dit gevoel of je het nu haalt bij je sportclub of je bridgeclub. Het is fijn ergens bij te horen en je thuis te voelen. En stiekem ook nog het gevoel te hebben dat je maatschappelijk iets bijdraagt.

Na het schrijven van mijn "scoutinggevoel" vraag ik me sterk af of het wel mogelijk is om je scoutinggevoel op papier te zetten. Ik denk dat het een gevoel is wat je erkend of niet. Ik hoop dat ik een beeld heb kunnen schetsen van mijn rafaelgevoel en jullie niet te veel verveeld heb terwijl jullie dit lazen.

Danielle Rovers
2013